Fietsen naar Fatima - Dag 21 Sarria

vrijdag 4 augustus 2017 | VNB

De fietspelgrims rijden naar Sarria. Gisteren zijn ze een indrukwekkend punt van de Camino gepasseerd: Cruz de Ferro. Pelgrims vertellen openhartig over waar ze aan denken tijdens hun vele kilometers op de fiets. Bekijk het filmpje. 
 

 

Donderdag 3 augustus - Verslag van Anneke

Heldere lucht en 15 graden. De eerste groepen zijn al weg vóór 8 uur. Dit om tijd te winnen, het wordt klimmen vanmiddag. Aan de sterke mannen en vrouwen van de laatste groepen wordt gevraagd om de aanhanger een stuk mee omhoog de berg op te duwen. De complete bus met aanhanger kan anders de bocht niet maken. Eenmaal boven worden oranje bus en aanhanger weer herenigd en is het probleem opgelost. Fietsers lopen weer naar beneden en kunnen weer dat gaan doen waarvoor ze mee gegaan zijn...... fietsen. Vandaag is de eerste stop na 35 - 51 kilometer in Hospital de Orbigo. En nee......... dit is niet in een ziekenhuis. Het plaatsje heeft deze voor ons ongelukkige naam gekregen. Koffie weer op. Pelgrimspassen gestempeld, geplast en alles weer opgeruimd. We kunnen gaan. Op naar de soep in Murias de Rechivaldo. 24 kilometer in één glooiende beweging, op en af, op en af. We zitten al aan 24 graden. Ik weet niet hoe het in Nederland is met het weer, maar hier is het goed, soms zelfs té goed. We willen best delen met jullie hoor. Een lunch met "krachtvoer" , ze moeten tenslotte zo de Cruz de Ferro op. Een fikse klim van 26 kilometer en 1200 hoogte meters. De top van Cruz de Ferro ligt op 1500 meter. Vandaar dus stevige kerriesoep, broodje ei en koude pasta. Dit alles eten wij onder het toeziend oog van de ooievaars die op hun nest boven op de toren van de kerk zitten. Ze houden het allemaal strak in de gaten. Ze hebben mij altijd verteld dat de ooievaars de kindjes komen brengen. Ik denk dat zo ongeveer over een maandaflossing 9 een nieuwe generatie sponsorfietstocht leden geboren gaat worden dus. We laten de ooievaars achter ons en gaan op weg naar Cruz de Ferro. Een kruis op een grote berg met steentjes en stenen. Elk steentje ligt hier met een  eigen verhaal en een eigen intentie. Ook wij gaan straks, als iedereen bovengekomen is, elkeen eigen steentje neerleggen, groot of klein. En met dat steentje proberen we een kleIn stukje van "onze rugzak" hier achter te laten. Een mooie gedachte. Als we uit Murias de Richivaldo vertrekken is het 27,5 graad, als we boven op die verschrikkelijke hoge berg Cruz de Ferro zijn aangekomen halen we de 22 graden. Het zonnetje is lekker warm, maar de wind is dun en koud. Het stuifzand waait ons om de oren. Het zijn allemaal kanjers en stuk voor stuk komen ze ook allemaal boven. Sommige kunnen nog fluiten, anderen alleen nog maar van " iets af rollen". Als iedereen is "bijgetankt" worden we bij elkaar geroepen voor een korte viering onder de bomen bij het kruis, waarin er ook gelegenheid is om "ons steentje" neer te leggen bij het kruis. Een prachtige openlucht viering dus. Nu de afdaling nog.  Maar ook zo hier en daar nog een stevig klimmetje. Als ze weer helemaal beneden zijn hebben we een aantal verschillende kleuren mensen. Gewone blanke, die intussen donkerbruin gekleurd van de zon. Rode, van het pure genieten van de afdaling. Groene en gele die van pure ellende deze kleur hebben gekregen. Beneden bij het hotel staat de teller op 36 graden.

Spreuk van de dag.
De meest effectieve manier om het te doen, is om het te doen. 

Vrijdag 4 augustus - Verslag van Anneke

Zo'n warme start als vandaag hebben we nog niet meegemaakt. 22 graden. En de dag gaat nu pas beginnen. Het is wat grijs bewolkt. Koffiepauze in Vega de Valcarce, natuurlijk bij een kerkje. Verschillende pelgrims voorzien we van koffie met of zonder koek. Het is een hel klim geweest om tot zover te komen en straks "moeten" ze nog meer klimmen. Dus eerst maar weer een boterham er in, koffie en koek, vers water in de bidons. Een beetje bekomen van deze klim, gaan we op weg naar de volgende stop. Een 30 kilometer lange klim naar Cebreiro. Het is misschien maar goed dat niet iederéén dit weet. Je zou de moed in je fietsschoenen laten zakken dan. Maar iedereen komt gewoon weer boven. Eet zijn soep, brood en zo'n beetje alles wat los en vat zit. En dan "mogen" we even winkelen in het kleine plaatsje met zijn mooie, gezellige winkeltjes en even rondlopen in de mooie kerk. Als we vertrekken naar de theestop is het nog een beetje klimmen en veel dalen. Het blijft uitkijken dus. Daarboven was het 20 graden en hoeverder we naar beneden afdalen hoe warmer het wordt. Ze vliegen bijna naar beneden, doodeng vind ik dat. Maar dan zijn ze dus ook heel snel bij de theestop in Triacastela. En inderdaad...... daar zijn ze alweer. Geen "late groepen" deze keer. Korte stop. Voor de één 20 minuten en voor de ander 3 kwartier. Maar snel was het wel deze keer. Nog één etappe en we zitten weer in ons hotel. Deze keer in Sarria. Als we daar aankomen is het toch weer 30 graden geworden. Ik zou bijna vergeten hoe een buitje Hollandse regen voelt. De meeste van ons zijn voor het thuisfront trouwens onherkenbaar veranderd. In ieder geval de kleur. Zou het zo kunnen zijn dat wij ze teveel verwennen? Of rijden ze zo snel om maar zo snel mogelijk in het hotel te zijn. Want daar lonkt natuurlijk het welverdiende biertje. Eigenlijk vinden ze álles we gezellig. De stops, het fietsen én het biertje. Vandaag zijn we zelfs al 3 weken onderweg. Hoe is het mogelijk. Je zou de tel kwijtraken hier. Het is maar goed dat de data en dagen elke dag op de "ken je mij" app staat die wij elke dag ontvangen. 

Spreuk van de dag
Als men zich niet ergert maar verwondert, wordt men geen 80 maar 100.