Lotgenoten pelgrimage naar Lourdes

zondag 8 oktober 2017 | Jan van Lieverloo

“Ik heb zoveel gehoord en toch komt niets meer bij me aan,
En dat is dus waarom ik 's nachts niet slapen kan,
Al schreef ik duizend liedjes over dit gemis,
Dan nog zou ik niet weten,
Waarom toch, dit gevoel voor altijd is”


Met deze woorden, ontleend aan een lied van BLØF, sluit een van de deelnemers aan de bijzondere pelgrimage naar Lourdes haar levensverhaal af.
Ook dit jaar organiseerde de Stichting Pelgrimage voor Slachtoffers en nabestaanden, van een ernstig Geweldsmisdrijf (Stichting PSG) weer haar pelgrimage.
15 nabestaanden van moord gaan samen op reis, een reis mogelijk gemaakt door een bijdrage van het Fonds Slachtofferhulp.
Het team van begeleiders bestaat uit pastores uit de Geestelijke Verzorging van het RK Justitiepastoraat, een casemanager van Slachtofferhulp Nederland en ervaringsdeskundige Wanda Beemsterboer van de Nadine Foundation.

Helend
Wanda’s dochter Nadine werd op 2 december 2006 door haar ex-vriend vermoord.
Wanda en haar man Jacques namen voor het eerst deel aan deze bijzondere bedevaart in 2015 en ontdekten hoe een pelgrimage louterend kan zijn. "Deze pelgrimage kan helend zijn voor de wonden die je meedraagt", verklaarde Wanda later bij een interview. "Het was als een warm bad om samen met de anderen enkele dagen in Lourdes te zijn, deel te nemen aan de bijeenkomsten en intensieve gesprekken te hebben met deelnemers en geestelijk verzorgers".
En inderdaad, het lijkt er op dat deze bijzondere ontmoetingsplek bijzondere omstandigheden schept om met elkaar in gesprek te raken, te lachen en te huilen, te reflecteren en te bidden voor wie kan en wil. .

De bijeenkomsten geven soms niet alleen een kippenvel ervaring zoals je geraakt kan worden door muziek of door een tekst, maar het helpt ook om emoties te delen en met elkaar onder woorden te brengen.

En meer dan dat. Soms zijn woorden niet nodig... " Word je geraakt door een tocht door het leven zoals die je raakt bij de kruisweg op de heuvel bij Lourdes”vertelt een deelnemer. De parallellen zijn zo treffend en herkenbaar".

"Je zou het iedereen gunnen. Wij zijn gelouterd en gesterkt. Onze weg gaat verder, maar we hebben er een bijzondere ondersteuning bij gekregen. In Lourdes gebeuren nog steeds kleine wondertjes." aan het woord is Lucinda van de Ven, haar zus Nadia werd 15 jaar geleden vermoord en nog dagelijks wordt zij met de consequenties daarvan geconfronteerd.
Lucinda heeft een gedichtenbundel gemaakt om anderen tot steun te zijn en
tijdens de pelgrimage verwoorde ze haar gedachten in dit gedicht”

“Gek verdriet"

Ik dacht dat ik je was vergeten…
Ik dacht dat ik niet meer wist wie je was…

Maar niets blijkt minder waar!
Jij bent mij nooit vergeten,
jij kent mij maar al te goed!
Ik was het die jou wilde vergeten.

Waarom dan toch?
Hebben we niet alles samen gedeeld?
Er zijn weken, maanden, neen jaren,
voorbij gegaan,
waarin wij dagelijks samen optrokken!

Waar ik was,
daar was jij ook,
jij was, mijn onafscheidelijke metgezel.
Je was de loden last in mijn hart,
die ik met altijd met mij mee torste.
Je was het blok aan mijn been,
wat ik altijd overal, achter mij aansleepte...

Totdat ik op een dag,
zomaar van je verlost was!
Zonder afscheid te nemen, was je plotseling,
heel stilletjes, zomaar ineens bij mij weggegaan...

Ik had je vertrek in eerste instantie niet eens opgemerkt!
Maar langzaam,
heel langzaam drong het besef tot mij door.
Dat ik niet meer,
continu naar beneden getrokken werd door jou;
Gek verdriet!
Ik verdronk niet telkens weer in die zee van tranen...

En toen werd het dus stil.
Heel stil!
En gek genoeg, voelde dat ook wel een beetje eenzaam...
Ik was zo gewend geraakt aan je aanwezigheid.
Dat ik eigenlijk niet zo zo goed wist hoe ik moest leven,
in afwezigheid van jou; Gek verdriet!

Maar net zoals ik gewend was geraakt aan je aanwezigheid,
Raakte ik ook alweer snel gewend aan je afwezigheid!

En toen, na een tijdje ontdekte ik tot mijn grote frustratie,
dat je helemaal niet weg was!
Sterker nog je kwam weer bij mij langs!

En dat doe je nog steeds.
Je komt nooit op regelmatige basis langs.
Je komt altijd onverwachts en onaangekondigd,
op de meest ongepaste en ongewenste momenten,
bij mij, langs.

Het lijkt wel alsof je af en toe wilt peilen,
hoe diep de poelen van verdriet in mijn hart nog zijn.
Je gooit dan je peilstok in het water van mijn ziel;
de ene keer is dat water enorm diep,
terwijl het de keer daarop ook heel erg ondiep kan zijn.

Gaandeweg heb ik geleerd,
dat mijn verdriet altijd in beweging is,
en dat ook altijd zal blijven.
Soms is het eb in mijn hart,
soms is het vloed.
Soms stormt het,
dan word ik overspoeld door een zee verdriet.
En soms staat het water van mijn hart roerloos stil.

Gek verdriet je hoort nu bij mij!

“Parels van Verdriet, gedichten over een zoektocht in het donker” door Lucinda van de Ven
Voor meer informatie: www.parelsvanverdriet.nl

Terugblik
Het Fonds Slachtofferhulp die de reis mogelijk maakte en de VNB die tekende voor de organisatorische voorwaarden en pastorale context, kunnen terugzien op dankbare en gelouterde deelnemers. Het Fonds en de VNB maken hun missie waar.