Bedevaart Israƫl IS1706 - dag 8

dinsdag 24 oktober 2017 | Ehr. Hans Vugs

We mochten vandaag, aangezien we voor de middag geen zwaar programma hadden, uitslapen tot acht uur. Om klokslag half tien vertrok de bus naar Yad Vashem. Yad Vashem is een indrukwekkend herdenkingsmuseum ter nagedachtenis aan de Joodse slachtoffers van de Holocaust in de tweede wereldoorlog. Ter nagedachtenis aan de gevallen joden zijn over het grote complex bomen geplant. De vele, vele mensen die niet genoemd kunnen worden, worden middels een indrukwekkende tentoonstelling geëerd. Bij deze tentoonstelling ga je van ruimte naar ruimte. Iedere ruimte is gevuld met foto’s, aandenkens, korte verhalen… heel indrukwekkend! Aan het einde van de tocht waren wij allen stil en terneergeslagen: hoe heeft dit allemaal kunnen gebeuren? Wie hebben dit allemaal gedaan? Waarom zijn dingen zo gelopen? En wanneer leren wij als gemeenschap iets uit alles wat is gebeurd? Mensen die op de vlucht waren en zijn, wereldwijd. Daar mag en kun je alleen maar op antwoorden: ‘Dit mag nooit meer gebeuren!’.

Binnen in het terrein is een ruimte waar een eeuwigdurende vlam staat. In deze vlam staan namen van kampen van over de hele wereld vermeld. Naast dit monument staat een kindermonument: een altaar opgebouwd uit ruwe ongehouwen stenen. Er is een monument voor kinderen tot 17 jaar die in de oorlog zijn omgekomen: een donkere ruimte waarin enkele kaarsen tig keer worden vertoond door de plaatsing van glazen wanden. Een monotone stem noemt daar alle namen van de kinderen, zowel de voor als de achternaam, gevolgd door de leeftijd. Voordat je alle namen waarschijnlijk hebt aangehoord ben je maanden verder. Iedereen nam op eigen wijze afscheid van dit indrukwekkende gebeuren. Twee van onze pelgrims snelden nog even door naar een monument om een foto te maken. Op dit monument staat een dorpsgenoot vermeld.

Toen we als groep weer compleet waren maakten we een ommetje om de Knesseth en de Menora te bezoeken. In Israël blijkt iedereen ook niet altijd even tevreden, want vanwege een wegafzetting voortkomend uit een staking door gehandicapten, konden we de Knesseth niet bereiken.

Om twee uur ’s-middags verzamelden wij waarna we een bezoek brachten aan het badhuis van Betseda en de kerk van Sint Anna, de moeder van Maria. In die kerk is een mooie kapel waar Maria is geboren. De kerk is prachtig in al haar eenvoud en het kapelletje heeft een mooie icoon.

In een andere kapel mogen wij de Eucharistie gaan vieren. Het was een mooi viering waar natuurlijk werd gesproken over die man die 138 jaar ziek is en nooit als eerste in het bad kan komen als het in beweging is. Wie wil er op de vraag: ‘Wil je genezen worden?’ Geen positief antwoord geven? Iedereen toch? Na deze viering zijn we naar de Westelijke muur, beter bekend als de Klaagmuur, gelopen. De mannen gingen hierbij links en de vrouwen rechts. Een van onze pelgrims merkte op dat het aan de dameskant veel drukker was dan aan de herenkant. Hoe zal dat komen? Het antwoord bleek eenvoudig: op dat moment waren er minder mannen aanwezig. Hier op volgend waren wij tot zeven uur vrij waarna wij gezamenlijk aansloten aan het diner in het hotel. Ook nu was het weer voortreffelijk.