Dankbare getuigenissen gedurende de VNB-dag

zaterdag 13 januari 2018 | Hettie van der Ven (wereldtekst)


Santiago en Fatima horen er ook bij
Addie Schouten (79) was samen met haar man jarenlang actief als vrijwilliger voor VNB. Inmiddels gaat het echtpaar als pelgrim op reis, zoals in 2014 naar Israël en in 2015 naar Rome. Ook Lourdes bezochten ze vele malen. “We willen altijd wel ergens heen met VNB. Nu willen we graag de combinatiereis maken naar Lourdes, Santiago en Fatima, want die laatste twee horen er toch ook bij! Wat ik nooit vergeet was een moment, vele jaren geleden in Lourdes. Ik wandelde met een dame in een rolstoel uit Spaarndam over de Esplanade. Jaren ging ik met haar naar de baden, eerst lopend, later in een rolstoel en uiteindelijk per brancard. Die dag wilde ze even alleen zijn en ik wachtte een eindje verder op haar. Maar het werd erg druk en voor het eerst verloren elkaar uit het oog. Maar we vonden elkaar weer. Zelden heb ik iemand zo opgelucht zien stralen. En dat gold denk ik ook voor mij. Een kostbaar moment.”

Ook vandaag in de Flint vind ik steun bij Maria
Ergens op een trapje in het Flint Theater genieten Ans van Kesteren (88) en haar dochter Truus Warmerdam (63) van een broodje. “Dit jaar ga ik weer naar Lourdes hoor”, zo vertelt moeder Ans stralend. “In oktober, met de snelle trein.” Ze reisde al meerdere keren af naar het door haar zo geliefde Mariaoord. “De eerste keer kwam ik er samen met mijn man om te bidden voor onze overleden zoon. De tweede keer ging ik uit dankbaarheid, omdat er zo goed gezorgd werd voor zijn twee kinderen, die nog zo klein waren toen hun vader stierf. Ook op een dag als vandaag, hier in het theater, vind ik steun bij Maria.” Dochter Truus luistert liefdevol toe. “Toen ik zag hoe gesterkt mijn ouders terug kwamen uit Lourdes ben ik me actief gaan inzetten voor het Lourdeswerk in Voorhout. Ieder jaar neem ik liters Lourdeswater mee. Dat giet ik over in kleine flesjes die ik bij ons in de Mariakapel zet. ‘Neem maar mee, in ruil voor een Weesgegroetje’, zeg ik dan.”

We waren in Rome zo heerlijk dicht bij de Paus
Aan een klein rond tafeltje genieten Abel (84) en Jeanne (82) Holman van een mok warme chocolademelk. Jeanne vertelt stralend: “Twee jaar geleden zijn we met VNB naar Rome gereisd en hebben we de Paus in het echt gezien. We zaten zo heerlijk dicht bij hem. Echt waar, bijna naast hem! En we hebben aan alles meegedaan. Eerder zijn we in Lourdes geweest. Mijn man is moeilijk ter been. ‘Ik loop de lichtjesprocessie ook wel voor jou’, zo zei ik. Dat kan prima, iedereen is daar zo één. Komend jaar hopen we met onze pastoor Dick van Klaveren uit Waddinxveen naar Lourdes te reizen, om daar met hem zijn zilveren priesterjubileum te vieren.”

In een klein kapelletje, met miswijn van de Lidl, dat was ook betekenisvol ontmoeten
In mei 2017 nog, ging Annelies Neyenhuis als zorgvrijwilliger mee naar Lourdes, zoals ze al vele jaren met veel plezier doet. “Toch ligt een van mijn meest bijzondere reisherinneringen met VNB niet in Lourdes maar in Noord-Ierland”, zo vertelt ze. “Een jaar of tien terug ging ik mee met een VNB-reis in het spoor van de heilige Sint Patrick, onder leiding van priester Adri Verweij. Dat was me wat. We sliepen in een kindertehuis met hele lage wastafeltjes. We moesten zelf koken en mensen uit de buurt aten gewoon mee. We vierden met elkaar in klein kapelletje. Een groepslid kon prachtige Marialiedjes zingen en we hadden miswijn van de Lidl. Dat was voor mij zeker ook betekenisvol ontmoeten.”

 In Lourdes blijf ik terugkomen
“In 2016 is mijn man Gerard overleden”, zo vertelt Corrie Boeren (83) aan het eind van een lange VNB-dag. “In 1960 hebben we elkaar voor het eerst ontmoet, ín Lourdes! Een heel bijzondere reis was dat. Vanwege onze ontmoeting natuurlijk, maar ook omdat er toen net een groot internationaal congres in Lourdes plaatsvond over de hongerproblematiek. Mijn ouders dachten dat het kalverliefde was, maar we zijn vijftig jaar getrouwd geweest. We wilden altijd graag naar Lourdes, maar we hadden een groot varkensbedrijf dus dat was lastig. Toen de kinderen ouder werden, zijn we weer gegaan, in 2005, 2007, 2009 en de laatste keer in 2012. In 2016 zouden we voor ons gouden huwelijk gaan, maar toen was Gerard al te ziek. Hij is overleden aan ALS. Dit jaar hoop ik. In Lourdes blijf ik terugkomen.”

Op reis als de ogen van een pelgrim
Wil van Gemert uit Esch is al vele jaren zorgvrijwilliger voor VNB. In het dagelijks leven is hij huismeester bij Visio De Vlasborch in Vught, een verzorgingshuis voor ouderen met een visuele beperking. Hij heeft het plan opgevat om met een groep bewoners naar Lourdes af te reizen. “Het zal, ook voor ervaren vrijwilligers, een hele nieuwe manier zijn om Lourdes te beleven. Je gaat echt als de ogen van een pelgrim op reis. Je kunt ze laten voelen, laten ruiken, laten luisteren en zo laten ervaren. Door bijvoorbeeld een rondje om een altaar of een enorme pilaar te lopen krijgt iemand met weinig of geen zicht toch een idee van de afmetingen.” VNB is voornemens om in samenwerking met Visio een bijzondere bedevaart aan te bieden. Zorgvrijwilligers die meegaan zullen vooraf speciaal getraind en voorbereid worden.

Een opstekende vinger en een liefhebbende hand
Hannie Wessel, contactpersoon voor de groep Heiloo, bezocht Lourdes al 22 keer. Ook is ze met veel plezier aanwezig tijdens de VNB-dag. “Weet je wat ik vandaag zo leuk vond? Dat ‘Ken je mij-spel’, waarin we elkaar vragen moesten stellen. Ik vond het heel verrassend om aan elkaar te vragen wat God voor je betekent. Wat God voor mij is? Een opstekende vinger én een liefhebbende, reikende hand.”

Christen zijn binnen de VNB-club
Mieke van Aalten is al jaren bedevaartleider en een zeer ervaren vrijwilliger. Toch valt haar iets nieuws op tijdens deze VNB-dag. “Veel jaren leek er, ook op een dag als deze, een onderscheid te zijn tussen vrijwilligers en pelgrims. Vandaag zie ik dit onderscheid voor het eerst helemaal niet meer. Wat ik zie is één grote VNB-club. Iedereen die daarbij hoort, heeft zijn of haar ogen en hart opengesteld voor de wereld en wil daar iets mee. Natuurlijk zal ieder van ons zich weleens machteloos voelen, maar wanneer je geworteld bent bij VNB kun je verder. Als ik christen wil zijn dan wil ik het hier zijn, binnen deze club.”