Vrijwilliger Huub Smits liep mee in The Passion

dinsdag 3 april 2018 | Huub Smits


Al enige tijd wilde ik graag deel uitmaken van de pelgrimstocht van The Passion. Enkele personen waren hiervan op de hoogte. Dan word ik getipt om me in te schrijven. Na inschrijving zie ik pas wat het thema is, namelijk ‘Ik zie jou’. Om die ander te zien, zal je jezelf moeten kennen. Gelukkig heb ik al een aantal keer het thema “Ken je mij” mogen meemaken. Dit maakte voor mij de motivatie makkelijker.

Je inzetten voor anderen totdat je zelf tegen een beperking aanloopt
Om in aanmerking te komen om het kruis te mogen dragen moet je een motivatie indienen. Mijn motivatie was:

Vele jaren zet ik me in voor anderen. Maar op een bepaald moment loop ik zelf tegen een beperking aan. Velen proberen mij te helpen en te adviseren. Maar ik stoot mensen af. Steek mijn kop in het zand. Goede vriendschappen stel ik behoorlijk op de proef. Meerdere operaties en enkele pelgrimsreizen verder zie ik pas wat er allemaal is gebeurd. Het accepteren van mijn beperking en dat het nooit meer zo zal worden zoals het was, is begonnen. Ik begin langzaam op te krabbelen. Alleen mis ik eigenwaarde. Dit komt doordat ik ondertussen volledig ben afgekeurd. Uit onverwachte hoek komt een telefoontje: “Als je kunt, mag je ons helpen.” Dit telefoontje gaf mij de zin en mijn eigenwaarde weer terug. Inmiddels ben ik weer zover dat ik tot bepaalde hoogte, in navolging van Simon van Serene, het kruis voor de ander kan oppakken.

Enkele weken verstrijken. Dan komt er bericht dat ik het kruis bij The Passion mag dragen. Ik doe dit samen met iemand die mij naast is, een goede vriend. Hoe bijzonder is het dat je samen, als een soort van Petrus en Paulus naast het kruis mag lopen.

Het voelt goed
26 maart worden we verwacht in het CEC gebouw in Amsterdam Zuid-Oost. We worden hartelijk ontvangen en voorgesteld aan de productiemedewerkers. Op dat moment valt het me op dat er al heel veel politie, boa’s en beveiliging rondom het gebouw aanwezig zijn. We krijgen een briefing over 29 maart, de avond van The Passion. De producent doet een woordje en naar aanleiding van het lezen van de motivaties, leest ze het verhaal van Simon van Serene. Dit voelt goed.

We gaan met de hele groep op weg naar het monument: de boom die alles zag. Vandaar uit zal de tocht beginnen en eindigen op het Arena Park. Ondertussen wordt er gesproken met mensen in de groep. Er wordt wat gein gemaakt. Allemaal heel luchtig. De eerste TV shots worden geschoten. We lopen de route met het kruis, die wij donderdag ook moeten lopen, voor. Daarbij worden tijden gemeten. Donderdag zal alles namelijk precies op tijd moeten worden gedaan. Op de rust momenten wisselen de deelnemers onderling met elkaar van gedachten. Na afloop lopen we terug naar het CEC gebouw. We zeggen elkaar gedag en gaan ieder ons weg. Een dame zegt: “Tot donderdag, Gods zegen”. Deze woorden blijven mij bij.

Het Passieverhaal begint te leven
29 Maart, het is zover: de dag van The Passion. We zorgen dat we ruim op tijd bij het CEC-gebouw zijn. Hier worden wij warm ontvangen door de crew en het Leger des Heils. De laatste hebben de facilitaire zorg. We krijgen koffie, soep en zelfs volop broodjes. Daarnaast wordt het wachten opgeluisterd door hun harmonie. De producent neemt het woord en wenst ons succes en een fijne tocht. Vervolgens spreekt een pastor ons toe. Hij wenst ieder ‘zijn tocht’. De kruisdragers vertrekken als eerste naar het monument: de boom die alles zag. Daar aangekomen zijn er al een hele groep mensen aanwezig. Mensen die het kruis aanraken en bidden. Mensen die met elkaar in gesprek zijn. Gesprekken over de gebeurtenis van 26 jaren geleden. Gesprekken over wat de kruisdragers beweegt om mee te lopen.

De processielopers sluiten aan. Voor het kruis lopen zo’n 100 mensen, achter het kruis minstens 700. Naarmate we verder lopen wordt het wat rumoeriger. Bij de kruisdragers daarentegen wordt het stiller. Motivaties worden gedeeld, spanning neemt toe. De sfeer wordt gedragen. Een paar minuten voor 20.30 starten we. Gejuich, geklap van de toeschouwers: de pelgrimstocht is begonnen.

Een ieder loopt met zijn eigen gedachten. De kruisdragers blijven vrij stil tijdens de tocht. In de processie wordt gezongen. Heel bijzonder. Eigenlijk ook helemaal niet raar. Wat wil je met vele Surinamers en Antilianen die in de Bijlmer wonen en leven. Met deze gezangen zorgen ze ervoor dat het kruis minder zwaar is. Van het Passieverhaal krijgen we eigenlijk niets mee. Maar hoe dichter we bij het Arena park komen, hoe drukker het wordt. Op de een of andere manier begint het Passieverhaal te leven.

Tegen 22.00u lopen we met het kruis het plein op. Ontlading bij het publiek. Het kruis wordt binnengehaald als een held. De dragers blijven bij het kruis en vormen een kring. Ontlading bij velen. Hun tocht gemaakt, met hun motivatie. Opdracht vervuld. Heel bijzonder! We luisteren naar Glennis Grace die schitterend zingt en de rol van Maria vervult.

Na afloop hebben we een after party. Een fijne gelegenheid om nogmaals na te praten met de mensen die we hebben leren kennen. We praten over wat de tocht met ons gedaan heeft. Wat een bijzondere ontmoetingen.