Sponsorfietstocht Rome - dag 10

maandag 20 augustus 2018 | Wil van de Ven

Etappe 10: Schlanders – Trento
(route A 127km en route B 133km)

Iedereen lijkt opgewekter vanmorgen. Zou dat komen omdat er vandaag een "rustige" dag op het programma staat. Toch moeten er nog wel 127 km afgelegd worden. Maar er wordt afgedaald. De route gaat de komende twee dagen richting de Po-vlakte. We zitten nu op zo'n 600m en die meters dalen we dan ook. De groepen zijn als van ouds geformeerd, omdat er geen dissidenten meer zijn die een andere route willen gaan rijden. Mijn spieren voelen behoorlijk stram aan. De Stelvio is nog voelbaar aanwezig. Het eerste stuk helpt wel om goed op gang te komen. Gisteravond heeft het nog onwijs hard geonweerd. Het is beslist niet koud vanmorgen en dat voelt ook meteen goed aan.

Het fietspad, waar geen einde aan lijkt te komen, gaat door hectaren appelboomgaarden. Een prachtig gezicht en met de bergen tegen de achtergrond is het plaatje compleet. Er zijn vandaag veel Kodak-momentjes. Het is een relaxte dag aan het worden. Op zo'n moment wordt er op een unieke plek vanuit alle standen foto's gemaakt. Wat fietst het toch fijn zo. Je hoeft nauwelijks de trappers aan te raken en toch gaat het met 29 in het uur vooruit! Ik hoor geen gemor achter me, dus iedereen volgt. De route wordt zo genavigeerd dat dit pad nog lang gevolgd kan worden. De grote weg vermijden is wel zo prettig. Kost een paar kilometertjes, maar daar krijg je ook wat voor terug! De koffiepauze is in Merano bij een mooie sportkantine met een leuk terras. Niet iedereen heeft helaas deze leuke locatie gevonden. Ieder komt toch best aan hun trekken, want men is vindingrijk genoeg om ergens de koffie te scoren.

De appelboomgaarden zijn nog steeds niet uitgeput. Links en rechts vind je ook grote industrieën waar het fruit op een of andere manier verwerkt wordt. De verrassingen bij de lunch zijn zowel de plaats, bij het station, als de pannenkoeken. Het smaakt echt goed. Tja, en de weg er naar toe was weer omhoog. Er wordt wel een klein beetje over geklaagd, maar de dorpjes liggen hier nu eenmaal hoger in het landschap. Eeuwen geleden was het bittere noodzaak om zo je eigendommen te kunnen beschermen. Je zag de vijand dan van verre aankomen. En dat historisch restantje speelt ons fietsers nu parten.

Bidons worden weer gevuld en het derde deel van de dag vangt aan. Dat de zon goed zijn best doet is ook aan iedereen wel te zien. Verkleuringen treden nu langzaam op. Van licht naar donder, van bruin tot vuurrood. Er wordt driftig gesmeerd. Als er ook maar voldoende gedronken wordt! Wij houden onze theepauze zo’n 20 km voor het einde. Het lijkt me een nieuwe gelegenheid want het ziet er nog redelijk spik en span uit. Lot wil op de gereed staande spinningfiets nog de benen extra warm fietsen. Wijselijk stap hij toch maar af. Een ijsje en een cola geven mij hopelijk voldoende energie om het laatste gedeelte lekker fietsend af te leggen. De weg naar Trento is een lang mooi fietspad, waarbij het genieten is. Weinig tegen verkeer, geen obstakels en dit tegen een prachtig decor!

Uit ervaring van de vorige editie wist ik dat het laatste stukje naar het hotel nog wat venijn in de staart had. Een fiks klimmetje van 2 - 300 meter met een stijging van, pak hem beet, van zo'n 15%. Omdat we door een Mezzo - Italiaanse gewezen worden op een korte route naar Trento volgen we haar advies. Zij sluit zich in onze waaier aan. Ons voordeel is de kortere weg, haar voordeel is dat ze door zich bij onze waaier aan te sluiten direct uit de wind wordt gehouden.

Zo bereiken we in een soepele tred het hotel. Het hotel is goed, wel groot. Dus ook heel veel mensen. Kamers worden opgezocht na het verorberen van een goudgele rakker. Lekkere douche nemen en tegelijk weer het noodzakelijke wasje doen. Via de centrifuge belandt de was niet aan de molen, maar wordt dit keer de was op de kamer aan de nodige hangers gehangen. Dat droogt ook! Zeven uur is het diner, waar ik me laat verrassen door een uitgebreid menu!