Sponsorfietstocht Rome - dag 11

dinsdag 21 augustus 2018 | Wil van de Ven

Etappe 11: Trento - Verona
(route A 114km en route B 127km)

Het is alweer dag 11. Vandaag gaat de rit vanuit de "bisschoppen stad" Trento naar de stad van Romeo en Julia, Verona. Een tocht van 114 of 127 km, afhankelijk welke keuze er gemaakt gaat worden. Want na de lunchstop is er een omweg te maken naar het Gardameer. Ook leuk, beetje pootje baden, ijsje eten, een cappuccinootje (veel punten met scrabble), of gewoon aan het water even genieten. De dag is nog lang en de keuze hoeft niet onmiddellijk gemaakt te worden.

Het is al heel druk in het restaurant als we beneden komen voor het ontbijt. Antonet en ik komen als laatste. Mijn schuld, ik had de wekker verkeerd gezet. En als je dan, zoals ik, je hele koffer ‘s morgens nog moet laden. Dan kom je krap in de beschikbare tijd te zitten. Het koffertje stond daar keurig leeg te wachten in een hoek met zijn bek wijd open. Gisteravond zijn uit voorzorg al mijn kleren een keer door de wasmachine gehaald. Daarna resulteerde dit in een kleurrijke droogpartij op de kamer waar alle stukken netjes gedrapeerd op alle uitstekende delen van de kamer zijn opgehangen. Maar nu is alles keurig droog!

Ondanks de drukte verloopt alles heel soepel bij het ontbijtbuffet, goed georganiseerd. Het personeel is er als de kippen bij om alles op tijd aan te vullen. Interessant en komisch tegelijk is de toestand bij het sap apparaat ergens in een uithoek van het restaurant. Met verbazing en een grote mate van onbegrip wordt getracht de tekst bij de verschillende drukknopjes te lezen. Maar het gezicht verraadt dat het totaal niet begrepen wordt. Onderling overleg biedt ook geen verdere duidelijkheid. Het Italiaans blijft onbegrepen! Dan toch maar drukken. En jawel, fout! Er komt vloeistof uit het pijpje. Jammer, het glas staat net op de verkeerde plaats. Snel corrigeren. De vloeistof heeft echter ook nog een ondefinieerbare kleur. Gezien het aantal glaasjes die naast het apparaat staan zijn er al vele pogingen mislukt. Soms lukt het ineens, dan weer draait een ander zich schouderophalend om, om dan met onverrichte zaken naar zijn tafeltje terug te keren, om daar van zijn tafelgenoten een voor een te horen hoe het eigenlijk wél gemoeten had. Wat hem een nog grotere sukkel maakt. Het sapje kan hem nu echt gestolen worden. Hij staat op en gaat zijn geluk proberen bij het koffieapparaat. Ook daar een gepuzzel. Dat resultaat wacht ik niet af en beëindig mijn ontbijt.

Koffers laden, fiets nakijken, Garmin installeren en de volle bidons plaatsen. Op tijd wordt er weer vertrokken. Het fietspad naar Verona is goed. Eigenlijk zijn alle fietspaden, die we tot nu toe gehad hebben, eigenlijk van pure Nederlandse kwaliteit. We zijn nu in de wijnstreek aangeland. Het is prachtig fietsen door alle wijnvelden. Het verveelt geen moment. We navigeren van de route af om het mooie pad te kunnen blijven volgen. Dan krijgt Lot een telefoontje van Pieter, de machinist van de oranje bus: accu leeg! “Waar liggen de startkabels?” Dat overkomt Pieter niet vaak dat hij die infuuskabels niet weet te vinden.

Bij de koffiestop nemen Margo en Titus de regie in de kerk in Mori Trento in eigen hand. Zij geven weer een ochtendconcert tot buitengewone verbazing een paar regulaire kerkgangers. Als zij vernemen wat wij aan het ondernemen zijn is hun reactie eerst zo van “niet goed wijs”, maar even later vol bewondering. En of we wel de groeten aan de Paus willen doen. Na de goed verzorgde lunch in Rivalta wordt er een fusie tussen twee groepen tot stand gebracht om gezamenlijk naar het Gardameer te gaan. Een prachtige rit. Vanuit grote hoogte zie ik het Gardameer opeens daar liggen en dan volgt nog een prachtige lange afdaling er naar toe. En inderdaad: beetje pootje baden, ijsje eten, een cappuccinootje en gewoon aan het water even genieten. Dit decadente luxe leven moet helaas toch eindigen, want er moeten nog heel wat kilometers afgelegd worden. Ik wordt verrast, hoewel ik het wist, door een pittig stuk klimwerk. 9 tot 12%, tjee dat hakt er in. Achter mij hoor en voelt ik ze puffen, steunen en kreunen. De berggeiten bikkelen zich omhoog. Ik krijg er steeds meer bewondering voor onze berijders van boodschappen-, toer- en racefietsen, whatever. Als het maar twee wielen, twee pedalen en een ketting heeft, ze trappen het omhoog. Oh ja en ook een bel! Doorlopende ergernis is dit. Ook de Italianen weten klaarblijkelijk niet wat een fietsbel is. En áls ze het al weten vinden ze die waarschijnlijk veel te duur, want dat ding ontbreekt steevast op elke fiets!

Gerecupereerd van de klim wordt de tocht voortgezet richting Verona via het mooie fietspad. De route op mijn Garmin vertoont haperingen en is onvolledig. Margo navigeert verder en zij brengt ons bij de Arena. Die moet mooi gevonden worden. Ik vind het een bouwval, waar de stukadoor beter zijn best had moeten doen. ‘t Ziet er niet uit. Maar als je ziet hoeveel foto’s er vanuit de meest onmogelijke posities genomen worden, denk ik dat ik de waarde van de historische bouwval wel weer verkeerd inschat. Richting hotel! Dwars door de stad je weg zoeken, met een grote groep achter je aan, gaat niet zo heel eenvoudig. Hotel Maxim is uitstekend op het eerste gezicht. Goed voorzieningen, ruime tot zeer ruime kamers. Maar nu eerst een pilsje!