Sponsorfietstocht Rome - dag 12

woensdag 22 augustus 2018 | Wil van de Ven

Etappe 12: Verona – Occhiobello Rovigo
(route A 113km en route B 132km)

Als ik vanmorgen gewekt wordt door mijn wekker en dat ding een dreun wil verkopen om hem stil te laten worden, bemerk ik een lichte beperking in mijn beweging. Alles, nou alles? Niet alles, maar veel voelt stram en stijf aan. Een tillift zou, denk ik, wel een uitkomst kunnen zijn. Iets of iemand om mij te helpen weer met beide benen op de grond te laten staan. Alles doet zeer of is uiterst gevoelig, vanaf mijn voetzolen, kuiten, knieën, och arm de dijbenen, over mijn zitbotjes wil ik het niet meer hebben, die zijn al een keer gepasseerd, en de lage rug. Vergeet ik mijn nek nog te vernoemen. Ruim 10 dagen met je hoofd half achterover in je nek gepositioneerd op de fiets te hebben gezeten, doet de nekspieren geen goed! Antonet zit al in de douche en verder is er niets of niemand, dus zal ik mezelf maar uit het bed tillen. Dan neemt zo het ritueel van de dag weer zijn aanvang. En je weet het: de Tour wacht op niemand, dus ook niet op mij.

Allemachtig! Wat een drukte in de ontbijt zaal. In een lange rij staat een gedeelte van ons clubje en heel veel andere hotelgasten te wachten tot ze aan de beurt zijn om langs het buffet te kunnen lopen. Het krioelt er van bezige werkbijen. Na een kwartier wachten besluit ik om ook maar aan te sluiten. Eten is er werkelijk in overvloed, maar het probleem is, waar staat datgene waar je vanochtend trek in hebt? Komt er plots een Duitse dame, die haar ruim over geproportioneerd bovenlijf tussen mij en een tengere landgenote van haar wringt, waarna nog een dito onderlijf volgt. „Entschuldigung, bitte, der Bus fährt gleich“. Ik denk: „ho eens corpulente dame!” Ik zeg haar: „Geehrte Frau, dann sind Sie hier falsch, es ist hier das Frühstückbuffet und nicht die Bushaltestelle“. Onverstoorbaar en alsmaar verder wringend schaart zij haar kostje bijeen. Als ze plots verdwenen is valt er werkelijk ineens een gat in de rij. Wanneer de rust enigszins wedergekeerd is en je het buffet overziet, lijkt het net alsof er een zwerm sprinkhanen op bezoek zijn geweest.

Ik ga nog even naar de kamer om mijn laatste spulletjes te halen, tref ik de corpulente Duitse dame zittend bij de lift deur. Ik stap in de lift en tijdens het sluieren van de deur zegt ik haar nog: ‘’Warten Sie ruhig eine Weile, der Bus kommt gleich vorbei!“ Als ik even later weer terugkom is inderdaad de bus geweest: ze is weg.

Een makkie vandaag. De etappe valt weer in de categorie "rustdag". Slechts 113km, vlak, zéér zonnig, wind uit noord oosten en Nederlandse vlakte! Richting de Po-vlakte. Het is dat ze hier Italiaans spreken, anders.... Onze startster Geertje is vrij streng vanmorgen en iedereen wordt op tijd "afgeschoten". Het advies is meegegeven om het rustig aan te doen. Dat doe ik en de rest van onze ploeg. Een grindpad dat ons wil gaan vervelen omzeil ik. Dat geploeter door dat grint is af te kopen met 2 km extra fietsen. Zonder toestemming, laat staan overleg wordt er omheen genavigeerd. We peddelen rustig vanmorgen voort. Plots werkt mijn elektronische versnellingsbak niet goed meer. Bij de koffiestop aan onze fietsenmaker Tonnie het probleem voorgelegd. Zichtbaar blij dat hij weer wat te doen heeft. Hij heeft het zo gefikst. Soms worden de fietsen in de stalling bij het hotel tegen elkaar geplaatst. En dan kan het nog al eens gaan schuiven. Hoe voorzichtig ik ook met mijn maatje omga, tegen een stel schuivende fietsen is hij dan niet bestand. Zo is waarschijnlijk mijn voor shifter verschoven. En dan werkt het mechanisme niet goed meer.

Gister vermelde ik abusievelijk dat de oranje bus met een lege accu stond bij het vertrek van het hotel. Maar dat bleek de bus van Geertje te zijn. Ja, want als er een melding komt van “de bus staat stil!”, dat wordt direct een link gelegd naar Pieter en zijn voertuig. Waarom? Ligt dat aan Pieter of de bus? Ik denk eerder de bus!

In Montagnana wordt even halt gehouden. Het is een klein stadje direct gelegen op onze route, kort voor de lunchpauze. Het stadje is geheel omsloten door indrukwekkende middeleeuwse stadsmuren met 24 torens. Vier stadspoorten met een brug over de omliggende gracht geven de toegang tot de stad. Ik ga de grote kerk binnen. Niet alleen om te kijken, maar hoofdzakelijk, omdat het daar lekker koel is! Buiten is het inmiddels snikheet aan het worden. En het is nog geeneens twaalf uur.

De lunch komt als geroepen. Ik heb inmiddels flink honger gekregen. Het stadium van trek is bij mij al lang voorbij. Het is honger geworden. Maar ons verzorgingsclubje heeft weer iets moois gepresteerd voor ons fietsers! Aansluitend hebben we dit keer in de naast gelegen kerk nog een meditatief moment. Hierna wordt er weer gefietst op wegen die alsmaar slechter worden. Roemde ik de fietspaden van gister én eergisteren nog, nu is het kl'ten! Het zijn net niersteenvergruizers! Als je als hoogzwangere hier overheen zou fietsen, krijg je ter plette een miskraam.
Ai! Het noodlot slaat bij mij toe. Ik zie een ferm gat in de weg net iets te laat. Ik wil en nog overheen springen, maar de wielen raken helaas toch de rand van het gat. Vijf seconden later: achterwiel lekke band. En daar is Tonnie weer. In no time ligt er nieuwe band op. Met een CO2 patroon van Lot zit er zo weer druk op. Alles weer ingepakt en weer verder. Vijf meter verder. Een lekke voorband. Tonnie weer in de weer, alsof zijn prestatie er van af zou hangen. Wij zijn met ons alle enorm blij met zo’n Godsgeschenk in onze VNB groep.

De theepauze komt voor mij als geroepen. Mijn bidons zijn zowat bijna leeg en ik heb al een hele tijd lauw water gedronken. Een zegen dat je iets hebt om te drinken met dit hete weer, maar op eens wordt het te veel en wil je wel eens een keer koel water drinken. Ik heb inmiddels op de fiets vijf bidons leeg gedronken. Ik denk dat het ergens bij mij lekt, want er gaat veel vocht in.

Zalig is het als iets na vijven het hotel Unaway inzicht komt. De fiets stallen en het avond ritueel zijn aanvang laten maken. Dan kan alles weer afgesloten worden met een frisse goud gele rakker!