Sponsorfietstocht Rome - dag 13

donderdag 23 augustus 2018 | Wil van de Ven

Etappe 13 – Occhiobello Rovigo – Ravenna
(route A 106km en route B 131km)

De tweede rustdag zal het vandaag worden. Een makkie, wordt gezegd. Ik ben er niet zo gerust op. Een voorgevoel maakt me onrustig. Als ik naar buiten kijk is het weer prachtig. Nog wel geen volle zon, maar volgens de voorspelling zullen we die vandaag weer gaan verwensen, tenzij het ook voorspelde windje ons positieve parten speelt en voor wat afkoeling zorgt. Dan kan het misschien best meevallen. De route leidt ons richting Adriatische zee. Na de lunchpauze kan er een keuze gemaakt worden of een extra ommetje, route B en dus meer kilometers, om je voeten in die zee te zetten. En zelfs dan ook een duik in die zee te nemen. Of je rijdt route A, die je na 106 geplande kilometers voor het hotel afzet.

Velen onder ons hebben een gedeelte van de avond nog gebruikt of opgeofferd, ‘t is maar hoe je het bekijkt, om hun fiets een onderhoudsbeurtje te geven. Dat wil zeggen, een keer goed met de poetslap er overheen en de ketting van een extra laag smeer voorzien. Moet er niet aan denken dat Tonnie even een dozijn of meer fietsen professioneel onderhanden neemt. Zo wijs is hij ook wel! Nog nooit heb ik die avond in zo’n record tempo een diner verorberd. In Meckenheim werd een record gevestigd met het op de proefstellen van het geduld van een groep uitgehongerde fietsers. Nu werd een ander record gevestigd, maar dan in de categorie: hoe snel krijg je een diner verorberd. Binnen een half uur uit en thuis! Bingo! Maar zie ook het voordeel er van in: het na borrelen kan langer duren.

Stop! De brug is niet open. Nee, de brug over de rivier Adige is gesloten. Onze horde staat daar en kan er niet door. Titus verneemt dat er een nood-pontje is gecreëerd. Daar gaat de meute in een lange witte sliert naar toe. Klaarblijkelijk hadden de Italianen iets verwacht want de carabinieri staat ons op te wachten. Een waarschijnlijk afgekeurde voor actieve dienst in optima forma geklede figuur, die slechts tot tien kan tellen, want meer personen mogen er niet op het bootje voert hier de regie van overtocht. Zoals Wil Groen zich streng aan de vertrektijden houdt zo doet deze diender dat met het getal tien. Geen enkel persoon meer! En daar houdt hij zich streng aan. Tenzij, ja tenzij. En jawel hier komt het chauvinisme ook weer om de hoek kijken. Als er zich Italianen aanbieden voor de oversteek, nou dan komt het opeens niet zo nauw. Maar wat een verrassing voor ons: een extra mini-cruise aangeboden door VNB. Hilarisch is het aanschouwen van het gebeuren wel. Grappende Nederlanders, quasi gehaast doende Italianen, die zo graag willen voordringen en een carabinieri die gedacht had zijn rest-diensttijd op zijn lauweren te zullen uitzingen, maar nu iets moest doen wat hij al vergeten was: zijn gezag tonen. We komen allen droog en zonder natte voeten aan de andere kant. En aan de andere kant, warempel, staat geen carabinieri. Zo van: “zoek het hier maar zelf uit!”.

De weg opnieuw gevonden en dan snel de pedalen rond! Op het fietspad rijd ik twee fietsende zeer corpulente heren achterop. Ze fietsen links en rechts op het fietspad. Ieder zijn eigen kant. Strak in hun gelikte XXXXL fietsoutfit, recht vooruit kijkend, gebogen over het stuur, hakken op de pedalen, knieën wijd naar buiten stekend bespreken zij waarschijnlijk samen de wereld politiek. Hoe hard ik ook bel, geen reactie op noch hun verbale geweld, noch op fietsende bewegingen. Nog harder en luider bellen. In plaats van geld te spenderen aan die strakke XXXXL outfit en fiets hadden ze verstandiger naar de Italiaanse “Beter Horen” kunnen gaan. Dove kwartels!

Op de lunchpauzeplaats spreken we met onze groep af het ommetje te maken naar het strand van de Adriatische zee. Lekker de zee in. Twee extra gegadigde sluiten zich bij ons aan daar hun groep niet meegaat en zich waarschijnlijk cultureel willen gaan verrijken in Ravenna. Route B wordt geladen en we vertrekken. Dat volgen van die route gaat niet zonder horten en stoten. Wegen die plots ophouden, het kanaal oversteken op een plek waar mogelijk in 2028 ooit een brug zal komen. Kortom veel improvisatie werk. Flamingo’s aan het Valli di Comacchio worden door ons bewonderd. Een mooi fotomomentje. Dan de tweede mini-cruise van de dag. Een ander pontje dat ons fietsers en de twee bussen overzet. Dit is nu een echte VNB overtocht.

De zee wordt gevonden en daar is het even heerlijk toeven aan het strand aan die Adriatische zee. Een fijne versnapering gaat er ook altijd wel in. Ook het water wordt opgezocht en de voeten worden heerlijk gekoeld. Eén fanatiekeling waagt het zelfs om een kloeke duik te nemen. Dat hij geen kleedhokje kan vinden, is voor hem geen belemmering om en public zijn zwembroek aan en uit te doen.

Tegen 4 uur gaan we terug. Lot navigeert ons feilloos door het drukke verkeer naar het hotel. Ravenna is een grote stad, belangrijk in de regio. En dat is in hele drukke verkeer duidelijk terug te zien. Uiteindelijk staat er ruim 138 kilometer op mij tellertje en dat valt echt mee gezien het soms verkeerd rijden en de omweg. Weer goed gedaan!