Sponsorfietstocht Rome - dag 15

zaterdag 25 augustus 2018 | Wil van de Ven

Etappe 15: Sansepolcro – Assisi
(route A 92km en route B 105km)

Het hotel La Balestra, waar we overnachtten, vind ik van goede kwaliteit, maar die mening wordt niet door iedereen gedeeld. Er schijnt onder andere nogal een gestoei met de airco op enkele kamers geweest te zijn. Bij sommigen was het apparaat niet uit te schakelen. Waarschijnlijk heb ik geluk met onze kamer. Ik heb de thermostaat op meer dan 25 graden gezet dus gaat hij pas koelen bij het bereiken van die temperatuur. Werkt als een trein!

Het is weer een kippenhok, ik bedoel de ontbijtzaal, waar iedereen druk bezig is om zijn of haar maaltijdje te vergaren. De stemming is weer opperbest. Zeer waarschijnlijk komt het omdat er vandaag maar 92km gefietst moet worden. Assisi ligt niet zo ver hier vandaag. Dus als alles echt mee zit dan hebben we mogelijk nog tijd in overvloed om in Assisi, de stad van Franciscus, wat rond te struinen. Voor vertrek wil ik mijn maatje VN nog een olielaagje op zijn ketting geven. Eigenlijk zou die hele aandrijving een goede schoonmaakbeurt moeten hebben. Schandalig zoals die er uit ziet. Past eigenlijk niet bij mij. Maar het ontbreekt me aan tijd en dat is de echte oorzaak van het verzaken van de activiteit. Hij zal het zo tot Rome er mee moeten doen. Een afstofbeurtje zit er nog net in.

Koud 5 kilometer gereden en jawel hoor, ik heb weer prijs! Is dat de revanche van mijn maatje VN op het ontbreken van het onderhoud? Lekke band achter. Het moet een klein gaatje zijn, want ik bemerkte al geruime tijd dat het achterwiel niet strak liep. En leegloper in vakjargon! Tonnie is er weer als de kippen bij om het wiel er uit te halen. Voor dat ik met mijn ogen eenmaal kan knipperen heeft hij de band al van de velg afgetrokken. Secuur inspecteert hij de buitenband om de aanstichter van de depannage te kunnen ontdekken. Niet aanwezig, dus kan er nu een nieuwe binnenband op, lucht erin, wiel weer opnieuw geplaatst en ik kan weer rijden. Drie minuten heeft de exercitie gekost. Zijn handen schoonmaken een veelvoud daarvan!

De wegen zijn abominabel slecht! Dit is voorlopig het enige onderwerp waarover gesproken wordt. Dan waardeer je ineens weer de weelde van de infrastructuur in ons Nederland. Toch kan daar een heel dorp in opstand kan komen als er een stoeptegel los ligt. Of je krijgt de gehele advocatuur over je heen als er daardoor mogelijk een gevaarlijke situatie zou kunnen ontstaan. Hier denkt de overheid heel flegmatiek: “er ligt een hoop asfalt, al dan niet gesubsidieerd, we hebben het getracht te walsen, maar zijn er nog niet mee klaar. En als er dan ondertussen anderen er stukken uit rijden, tja dat is niet ons probleem”. Mocht je losse onderdelen aan je fiets hebben zitten, zijn die nu beslist niet meer aanwezig! En alle voorheen nog vastzittende delen, zitten nu beslist los. De vullingen vallen spontaan uit je tanden. Eigenlijk onverantwoord wat ik mijn maatje aan doe.
Ik rijdt op een strookje van 20 cm aan de rechterkant van de weg of 50 cm vanaf het midden van de weg. Die zijn nog r e d e l i j k. Dicht op elkaar rijden is vragen om problemen. Het getoeter van de automobilisten is niet uit vriendelijkheid omdat ze ons herkennen. Hun regelmatig waargenomen opgestoken middelvinger spreekt boekdelen over hun ergernis, omdat wij ons zo breed over de weg verdelen.

Het zal toch niet. Bij de lunchpauze vertoont mijn voorband een verontrustende slappe toestand. Theo inspecteert de buitenkant van de band. Geen ongerechtigheden. Misschien door het stuiteren wat druk verloren. Op pompen naar 7 bar en dat na de lunch bekijken hoe het er voorstaat. Ik heb honger, geen trek, nee echte honger. Er wordt wat van mijn lijf gevraagd. En die kilojoultjes die ik elke dag in overmate verbruik moeten toch worden aangevuld. Anders kan ik het helemaal schudden. Trouwens, de rest doet voor mij niet onder, of omgekeerd, ik voor hen niet!

Het derde etappe van 28 km herbergt een korte maar stevige klim. Je zou maar het maar eens verleren! Duidelijk waarneembaar is te zien hoe de ”minderen” werkelijk steeds beter gaan fietsen. Weten beter met een versnelling om te gaan, leren ook dat je kunt uitrusten als je daalt en eerder moet aanzetten als je in de verte de weg op ziet lopen, terwijl je nog in de afdaling zit. Profiteren heet dat. Ook dat je niet hoeft te stoppen om uit je bidon te drinken. Handig hè!

Op 12 km voor het einde wachten we op een groep die achter ons ligt. Gelegenheid voor weer een echt Italiaans ijsje. We formeren hier twee groepen. Een die rechtstreeks naar Assisi rijdt en een die nog een ommetje van 16km maakt om het kerkje en klooster San Damiano te bezoeken. De plaats waar God tot Franciscus sprak: “Herstel mijn kerk”. De rust en eenvoud van Franciscus en de geest van de Franciscanen vind je hier nog terug.

Op mijn voettocht naar Santiago de Compostella in 2008 heb ik in een kerkje in Sarria een spreuk van Franciscus tot me genomen en die me veel rust heeft gegeven: “Verander wat je niet accepteren kunt, maar accepteer wat je niet veranderen kunt! Geef me de wijsheid het verschil te zien”.