Sponsorfietstocht Rome - dag 16

zondag 26 augustus 2018 | Wil van de Ven

Etappe 16: Assisi – Narni
(route A 88km en route B 102km)

Gisteravond voor het diner een quick view door het stadje gemaakt. Quick enerzijds, omdat het knap warm was en anderzijds, omdat Antonet niet zo ver kan lopen in deze heel rijk met trappen bedeelde stad. Maar Assisi is heel indrukwekkend, alhoewel ik toch aan het uiterlijk van gebouwen zie dat er menig cultuurbarbaar zijn of haar stempel heeft willen drukken. Jammer is dat. En dát moeten wij ook nog mooi vinden? Wat ik gezien heb, heeft toch wel een positieve indruk op me achtergelaten. Maar je kunt deze stad met zo’n rijk cultuurhistorisch verleden niet in een paar uurtjes “doen”.

Ik kom uit het hotel en bemerk dat de lucht erg betrokken is. De vraag luidt: “houden we het droog vandaag?”. Een rondvraag tijdens het ontbijt bij de diverse Piet Paulusmannen levert geen eenduidig weerbeeld op. Te veel specialisten die met verschillende weer-apps werken!
Om 9uur is er een (Engelstalige) viering gepland in de San Francescobasiliek. Dit is de basiliek die op 26 september 1997 flinke schade heeft opgelopen ten gevolge van een stevige aardbeving. Een paar filmpjes op YouTube geven een goed beeld van de ravage die er toen is aangericht.

Onze groep, in sponsoroutfit, is in de kerk wel een opvallende verschijning. We zorgen er sowieso al voor dat het aantal kerkgangers die ochtend met meer dan 100% toeneemt. Titus biedt zich aan om de voorbeden, in het Engels dus, te doen. Zo zorgt hij ervoor dat VNB ook een bijdrage aan deze viering levert. En dan heb ik nog niet eens de collecte vernoemd!

Rond half 12 vertrek ik verder in zuidelijke richting nadat onze groep weer officieel door Geertje is losgelaten. We zijn weer met vieren, omdat Margo, sinds gister, bij een andere groep navigeert. Toen hebben we het gered, dus zal het vandaag waarschijnlijk ook wel lukken. Het is altijd prettig als de dag met een afdaling begint. Die hoeft niet perse lang te zijn, maar het voelt wel als een Godsgeschenk als je het vergelijkt met koude start met een helling van 7-8%. De eerste druppels dienen zich nu en dan aan. De groep van Titus vermaakt zich met hun variant op het spelletje “Petje op, petje af”. Zij doen “Jasje aan, jasje uit”! Ik hoef me daar niet extra veel voor in te spannen, om de raden wie de quizmaster zal zijn.

Voor de lunchplaats ligt nog een heerlijk berg met een lange klim naar een top op 555m. Heerlijk, omdat ik dan lekker in mijn element ben om zo’n helling te slechten. Afdalen is iets hier minder prettig, want ook hier zijn alleen maar de reeds genoemde wegen met slecht tot abominabel slecht wegdek aanwezig. De op lappendekens gelijkende rijbanen schudden mij weer behoorlijk door elkaar. De Italiaanse aardbolstoffeerders zouden allemaal opnieuw op les gestuurd moeten worden. Hun kennis in wegenbouw lijkt niet ver uit te stijgen boven wat de Romeinen ooit gepresteerd hebben. Uit lijfsbehoud zal ik zeer voorzichtig moeten zijn!

Tijdens een de afdaling zie ik een waarschuwingsbord waarop staat dat er elektronisch(!) op snelheid wordt gecontroleerd. Dan zie ik die flitspaal staan met daarop een plakkertje waarop aangegeven de max. snelheid. Oeps, dan moet ik toch in de remmen! Maar ik heb geen nummerbord, dus daarop kan ik niet getraceerd worden. Mijn gezicht is ook niet bekend van radio en televisie. Zouden fietsers gewoon ter plekke afgeschoten worden?

Op weg naar de laatste stop zie ik dat de lucht nu echt goed betrekt. Steeds donkerder worden de wolken. De bergen verdwijnen naar een donkere achtergrond. En jawel hoor. De eerste grote druppels vallen. Ik stop en zoek mijn regenjasje op. Ik zie dat Lot een droogonderkomen heeft gevonden en daar schuilen we met ons vieren. Maar goed ook, want plots valt het met bakken uit de hemel. Als het voldoende droog is geworden gaan we richting de laatste stop.
Daarna zijn er nog maar 25km te gaan. Rond half vijf in het hotel moet haalbaar zijn. Het blijft droog van boven, maar onder op de weg is het behoorlijk nat en als je dan net achter iemand fietst dan is die straal water die van de band afkomt geen pretje. Voorop fietsen is dé uitkomst, of ver uit de buurt blijven van je medefietser, dat kan ook.

Inderdaad, mooi op tijd in het hotel La Rocca, waar Antonet en de andere cateraars al op ons staan te wachten. Dju, dan kom ik er achter dat ik mijn telefoon mis. Mogelijk op de laatste pauzeplaats laten liggen. Een snelle blik op “Find my phone” en ik traceer hem inderdaad op die laatste pauzeplaats. In plaats van een welverdiend biertje, voor straf terug om de telefoon te halen. Maar wel met de auto!