Sponsorfietstocht Israƫl IS1880 - dag 8

zondag 18 november 2018 | Wil van de Ven

Jericho - Bethlehem 50 km

Os ischiï
Nee, dat is geen verwensing of een Bijbelspreuk. Nee, dat is de benaming van het zitbot. Dat zijn die botdeeltjes onderaan je billen. Daar waar je op kunt zitten. Als ze niet pijn doen. Nou en dat doen die van mij wel. Of eigenlijk weer. Iedere keer gedurende een lange fietstocht beginnen die delen na een dag of vier vijf op te spelen. Dan doen ze een paar dagen heel zeer, dan treedt geleidelijk een gewenning op en dan gaat het weer. Ik weet nu weer exact waar ze zitten. Op een afstandje aanwijzen, dat kan nog. Maar blijft er af. Straks op de fiets, zal weer een penitentie worden.

Zware tocht

Vandaag staat er een zware tocht op het programma: van Jericho, via Jeruzalem naar Bethlehem. Afstand matig, 50 km. Maar we moeten van -252 meter naar het hoogste punt in Jeruzalem op ruim 750 meter. Rechtlijnig gemeten 1000 hoogtemeters. De rechte lijn is er niet. Het zal ongetwijfeld op en af gaan. Dan kunnen er zo 500 bijkomen. Gelijkwaardig aan de Amstel Gold race. En dan moet er ook niet verkeerd gereden worden.
Niet iedereen is capabel om deze etappe helemaal te volbrengen. Acht personen gaan met de fiets en al de bus in en zullen ergens in Jeruzalem, op ongeveer 10 km van Bethlehem gaan mee fietsen. De 11 overgebleven fietsers worden in drie groepen verdeeld, omdat we drie navigators hebben. Het is nog een hele toer om alle fietsen in de bus te krijgen, maar het lukt. Er is zelfs nog plaats over voor de fietsers zelf.

Fietsen
De drie groepen vertrekken. Een kilometertje rustig peddelen en dan begint het echte werk. Een kilometers lange klim. De bus zal op 20 km stil staan om diegene op te pikken waarvan de pijp leeg is en graag meewil. Jeroen vindt het welletjes en maakt graag van de gelegenheid gebruik. De klimkilometers blijven komen en rollen langzaam onder mijn voorwiel weg. Jeruzalem komt steeds dichterbij. Dan slaan we rechts af. De omgeving wordt wat schimmiger. Duidelijk Palestijns gebied. Er hangt een gespannen sfeer, niet onvriendelijk. Oh nee, want we worden nog steeds toe gejuicht. Grimmig, met al die werkplaatsen, waar van alles gerepareerd wordt. Allerlei soorten winkeltjes, waar ik niet zomaar naar binnen zal stappen. Slecht wegdek, stinkende auto’s. Kortom onbehaaglijk.

Dilemma
Dan weet ik niet meer welke kant ik op moet gaan. Een dilemma. Schuin en stijl naar boven, of een beetje om navigeren. Lang hoef ik niet na te denken, want daar komt Ruud met zijn groepje aan. Omgekeerd! Er stond een enorme metershoge muur op de doorgaande weg. Geen doorkomen aan. Dus, terug. Navraag vertelt ons dat we een 5 tal km terug moeten en dan via een ander toegangsweg Jeruzalem ingaan. De Israëliërs hebben het er niet makkelijker op gemaakt door te verklaren dat geheel Jeruzalem de hoofdstad van Israël is en niet een gedeelte Palestijns en een gedeelte Israëlisch. Daar zijn de Palestijnen een beetje link over geworden. En dan daar bovenop heeft Amerika, door de verplaatsing van de ambassade van Tel Aviv naar Jeruzalem, gezegd dat zij de uitspraak van de Israëlische regering ondersteunen, behoorlijk wat olie op het vuur van de tweestrijd gegooid. Leren ze het nu nooit, die machtswellusthebbers.

Jeruzalem
Onderweg pikken we de groep van Margo ook op, zodat we gezamenlijk naar de ingang naar Jeruzalem gaan. Ingang? Ja, want er is een grens. Daar staan de militairen in volledige uitrusting hun controle daad te verrichten. Wij zien er goed uit en mogen geruisloos passeren. We krijgen zelfs aangeboden om water bij te vullen, waar dankbaar gebruik van wordt gemaakt. Inmiddels is de temperatuur al naar 28 graden opgelopen en dan is het pas kwart over 10. Als we uiteindelijk na enkele kilometers gereden te hebben, de nodige hoogtemeters weer hebben laten bijschrijven, onderaan de voet van het oude Jeruzalem zijn aangekomen, staat er geen bus. Communicatie foutje. Die staat al een hele tijd op een andere plek op ons te wachten: fietsers gereed, fiets aan de hand en helm op. Die hebben lang gewacht. De oude groepsindeling weer hersteld en op naar Bethlehem. Een hele toer, druk verkeer, groep bij elkaar houden, klimmen en dalen. Zo bereiken we de lunchplaats. Een specifiek Palestijns gerecht krijgen we geserveerd. Met de bus worden we naar de Catharinakerk gebracht waar met alle Nederlandse pelgrims een viering wordt gehouden, waarbij bisschop Woorts de voorganger is.

Sponsorfietstocht
Wij nemen deel aan de vierde sponsorfietstocht die VNB organiseert. Lourdes, Santiago en Rome gingen ons voor. Met als doelstelling sponsorgeld verzamelen t.b.v. pelgrims die het financieel niet zo breed hebben en pelgrims met grote zorgbehoeftes, om die pelgrims instaat te stellen met een financiële ondersteuning een pelgrimsreis te maken. Een van de vier kernwaarden van VNB, solidariteit, is de leidraad in dit gebeuren. Drie tochten zijn gestart in Den Bosch en alle deelnemers zijn daar gezegend, bisschoppelijk gesoigneerd door Mgr. De Korte. Alle gedoneerde en gesponsorde gelden in de vorm van een check van € 25.000 zou hier in Israël aangeboden worden aan VNB, symbolisch aan een zorgpelgrim. Dit wilden we graag doen aan het einde van de laatste viering van de Nederlandse Dagen waarop alle pelgrims bij elkaar zouden zijn. Helaas vonden, tot onze grote teleurstelling, de celebranten het niet passend in deze viering. We zoeken nu naar een ander passend moment.

De Geboortekerk

De geboorteplaats, daar waar het kribbetje gestaan heeft, is uiteraard ook een bezienswaardigheid: de Geboortekerk. Nou, wij zijn niet de enige die die plaats willen bezoeken. Een wachtrij van ruim 2 uur. Aan de in- en uitgang politiebewaking. Dan is het fijn om een gids te hebben. Die ziet dat de bewaking bij de uitgang weggaat en wijst ons zo de weg naar de uitgang die dan voor ons een ingang wordt. Zo omzeilen we die twee uur lange wachtrij. Onder bij de plaats aangekomen wordt er wel vreemd gekeken waar die Nederlanders nu ineens vandaan komen en ineens met hun snotter voorop staan. Soms zit het mee, soms zit het tegen. Nu inderdaad mee.