Fietsreis Lourdes en Santiago Dag 12 - HL1981

woensdag 21 augustus 2019 | Wil van de Ven

De laatste dag! Vandaag fietsen we naar Lourdes. Onze fietstocht is steeds meer op een bedevaart gaan lijken. Als we de zwaarte van de tocht in een penitentie mogen omzetten, nou dan kunnen we even vooruit! Ook deze laatste etappe van Auch naar Lourdes mag er ook zijn. We zullen misschien de 1400 hoogtemeters ook wel aantikken.

Gezien het programma dat deze dag heeft en dat we samen met de andere fietsgroep, de E-bike groep in Lourdes willen zijn, legt dat helaas enige druk op ons. Tja, ‘t is niet anders.

Ik vertrek met mijn groep een kwartier eerder. Als we goed en wel op weg zijn staat het eerste obstakel al op onze weg. En gezien het hoogteprofiel over de eerste 50km wordt het weer ‘buffelen’. Ik vind het wel leuk, maar die mening wordt niet door iedereen gedeeld. Het is wel koud vanmorgen. Ik twijfel sterk of ik de mouwstukken zal aan trekken, maar daar ben ik gauw overheen; ik heb ze helemaal niet bij me! Dan maar warm fietsen, want van de zon moet ik het op dit vroege uur(!) nog niet hebben.

Bij l’eglise Saint Marie in Mirande is onze koffiestop. De kerk een behoorlijk uit de kluiten gewassen gebouw met een grote steunberen constructie die ver over weg heen gebouwd is, als of zo kerktoren in het gehouden moet worden. Tijdens de pauze hebben we een wisseling van de intentie blokjes. Ik had gisteravond medegedeeld dat ieder zijn blokje, al dan niet beschreven, zou meenemen. Maar niet heus! Soms denk ik wel eens zou ik het moeten uittekenen wat ik bedoel, want enkele zijn het blokje kwijt, zit nog in het koffer. Of zoals vanmorgen, leggen enkelen spontaan tijdens het ontbijt het blokje bij mij. Zit ik met zeven intenties op mijn ontbijtbordje. Terug dus. Maar aan wie? Uitzoeken maar, terwijl ik eigenlijk wil ontbijten.

Uiteindelijk is er het enthousiasme toch aanwezig en vindt in een kring de ruil plaats.

Voor de lunch moeten we 37km fietsen. Flinke heuvels, prachtig landschap en fantastische afdalingen. Dat is genieten op die slingerwegen. Helaas staat de duur van dat genot niet in verhouding met de duur van de klim. Maar het blijft spectaculair! Op enig moment kom ik ‘aangevlogen’ van een heuvel recht op een enorm meer met zacht groen water. De weg krult er heerlijk omheen, zodat gedurende die afdaling het zicht op het meer blijft. Op naar de volgende!

Het voordeel van met elkaar te fietsen is dat je spontaan met iemand in gesprek gaat. Het is dan wel afhankelijk van je snelheid, maar het kan ook tijden een rustperiode.

En in de twaalf dagen die we nu onder weg zijn hoor je veel, heel veel. Frappant, niemand heeft een lege rugzak! De inhoud verschilt wel. Maar het is wel altijd de mens waar tegen je praat of waar na je luistert. Maar hoe vaak praten we niet tegen mensen als we eigenlijk zouden moeten luisteren. Ik heb dat ook gedaan en als ik geluisterd zou hebben in plaats van te spreken had ik meer geleerd en zeker op bepaalde acties anders gereageerd. We zijn zo uniek!

Het doet me denken aan het verhaal van het potlood, op gedaan tijdens mijn pelgrimstocht naar Santiago:

Het verhaal van het potlood leert dat het potlood een voorbeeld is van ons allemaal. Wie zijn leven leidt als een potlood,  kan zijn fouten makkelijk corrigeren, die laten zich immers uitgummen. Bén je een potlood, dan laat je je af en toe ook door het leven bijslijpen: dat doet dan eventjes zeer, maar je wordt er wel scherper van. Kom daar maar eens om bij een pen of een smartphone. Het potlood toont ons ook dat alles, ten leste draait om ons innerlijk. Het belangrijkste van het potlood is niet het hout of de buitenkant, maat het grafiet dat er in zit.

De laatste soep wordt ons geschonken: ossenstaartsoep. Het is onze laatste lunch onderweg. Goed beschouwd is alles het laatste. Ook aan het cateren komt een einde. Maar aan het enthousiasme en toewijding is dat niet af te lezen.

De rit door Tarbes verdient geen schoonheidsprijs. De navigatie stuurt ons tegen het verkeer in naar de pauzeplaats. Dat zouden vette verkeersboetes hebben kunnen zijn.

Vanaf de theepauze is de navigatie er ook mee op gehouden. Op elk apparaat wordt de route in een rechte lijn aangegeven. Nu moet echt genavigeerd worden om uit de stad te geraken. In een lang ‘lint’ rijden we achter Titus aan. Hij kan en moet ons naar buiten leiden.

Via de D521 en later de N21 bereiken we Lourdes. Even nog tussen het drukke verkeer de groep naar het VNB ‘Local” brengen en dan er voor mij zit de sponsorfietstocht erop!

We bedanken elkaar voor de mooie tocht die we mochten hebben en voor elkaars ondersteuning, want schouder aan schouder zijn we zeer voldaan en trots in Lourdes aangekomen.

Diep onder de indruk over de zware maar zeer bijzondere mooie tocht!

 

Geschreven door Wil van de Ven.